💢تماشای آنلاین فیلم و سریال با برنامه اندرویدی💢 =-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-= 💢viralmoviee (وایرال مووی)💢 =-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-= 💢دریافت برنامه از سایت viralmoviee (وایرال مووی)💢
‫[بنشی: روح زنی افسانه‌ای در اساطیر ایرلندی ‫که از دنیایی دیگر طالع مرگ کسی را می‌آورد.]
‫کالم؟
‫میای بریم میخانه کالم؟
‫تقریباً ساعت دو شده.
‫پس اونجا می‌بینمت؟
‫پس اونجا می‌بینمت دیگه.
‫واسه چی برگشتی خونه؟
‫برادر؟
‫می‌گم واسه چی برگشتی خونه؟
‫رفتم به کالم‌سانی‌لری سر زدم. ‫نشسته بود توی خونه‌اش.
‫نشسته بود چی کار می‌کرد؟
‫بی‌کار نشسته بود.
‫سیگار می‌کشید.
‫خواب بود؟
‫می‌گم سیگار می‌کشید شوبان.
‫مگه تو می‌تونی توی خواب سیگار بکشی؟
‫دعواتون شده؟
‫دعوامون نشده.
‫گمون نکنم دعوامون شده باشه.
‫نکنه دعوامون شده؟
‫پس چرا در می‌زدم جواب نمی‌داد؟
‫شاید دیگه ازت خوشش نمیاد.
‫یه پیاله آبجو بده جونجو.
‫کالم باهات نیومده؟
‫- نه. ‫- کالم که همیشه باهات می‌اومد.
‫- می‌دونم. ‫- نرفتی بهش سر بزنی؟
‫بهش سر زدم.
‫- پس کجا بود؟ ‫- نشسته بود توی خونه.
‫نشسته بود چی کار می‌کرد؟
‫بی‌کار نشسته بود.
‫سیگار می‌کشید.
‫دعواتون شده؟
‫گمون نکنم دعوامون شده باشه.
‫انگاری که دعواتون شده.
‫به نظر نمیاد دعوامون شده باشه.
‫دوباره بهش سر بزنم؟
‫احتمالاً بهترین کار همین باشه.
‫سلام سرکار کرنی.
‫هیچ‌وقت سلام نمی‌کنه.
‫پدرسگ سلام بلد نیست.
‫کالم؟
‫در باز بود کالم.
‫کالم؟
‫کجا می‌ری واسه خودت؟
‫- همه؟ ‫- نه، جدی می‌گم.
‫وسط زمین شیش تا گل زد.
‫هیکلشم عین کوتوله‌ها بود.
‫چاخان نکن!
‫- چطوری؟ ‫- تو چطوری پادریک؟
‫برو جای دیگه بشین.
‫ها؟
‫عه... ولی پیاله‌ام اینجاست کالم.
‫پیاله‌اش اینجاست کالم،
‫از موقعی که اومد سفارش داد اینجاست.
‫باشه.
‫پس من می‌رم جای دیگه بشینم.
‫دعواتون شده؟
‫گمون نکنم دعوامون شده باشه.
‫معلومه دعواتون شده.
‫عین این آدم‌های چیز رفته تنها نشسته.
‫واقعاً انگار دعوامون شده.
‫پس گمونم بهتره برم باهاش صحبت کنم.
‫ببینم مشکلش چیه.
‫بهترین کار رو می‌کنی.
‫ببین، می‌خوام کنارت بشینم.
‫اگه برگردی داخل بازم میام.
‫اگه بری خونه، اونجا هم میام دنبالت.
‫حالا، اگه کاری باهات کردم،
‫فقط بگو چی بوده.
‫اگه هم چیزی گفتم،
‫شاید مست بودم و گفتمش که الآن یادم نیست،
‫ولی فکر نکنم توی مستی ‫یادم نباشه چی گفتم.
‫اگه گفتم، پس بگو حرفم چی بوده.
‫که منم بابتش عذرخواهی کنم کالم.
‫از ته دل معذرت‌خواهی می‌کنم.
‫فقط عین بچه‌های مدرسه‌ای ‫انقدر باهام قهر نکن.
‫ولی حرف بدی بهم نزدی.
‫کاری هم باهام نکردی.
‫منم همین رو می‌گم.
‫فقط دیگه ازت خوشم نمیاد.
‫آخه خوشت میاد.
‫نمیاد.
‫دیروز خوشت می‌اومد.
‫جدی؟ می‌اومد؟
‫فکر می‌کردم خوشت میاد.
‫سلام پادریک.
‫سلام دومینیک.
‫تو چه‌ات شده؟
‫چیزیم نیست بابا، بی‌خیال شو.
‫ببین چی پیدا کردم.
‫چوب و قلابه.
‫واسم سواله چه کاربردی داره.
‫واسه قلاب کردن چیزهاییه ‫که فاصله‌شون اندازۀ این چوبه؟
‫کجا می‌ری؟
‫اون پایین.
‫اینم برنامۀ خوبیه.
‫- سیگار داری؟ ‫- نه.
‫دروغ نگو. تو همیشه سیگار داری.
‫کالم‌سانی‌لری توی میخانۀ جونجو ‫داره سیگار خیرات می‌کنه.
‫می‌ده کسایی که نسخ‌ان.
‫- خداوکیلی؟ ‫- نه!
‫خیلی رفتارت عجیب شده.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫میخانه بسته بود؟
‫نه، باز بود.
‫توی روزنامه خبری نبود؟
‫- همچنان اخبار جنگ داخلیه. ‫- آخ.
‫چه افتضاحی.
‫خانم مک‌کورمیک قراره بیاد پادریک. ‫نتونستم بپیچونمش.
‫نمی‌دونستم قراره خونه باشی یا نه. ‫ولی معمولاً بیرون بودی.
‫جدی؟
‫آره. خودتم می‌دونی که بودی.
‫مهم نیست شوبان.
‫اینجا خونۀ تو هم هست.
‫شیش سال پیش بود که ‫مامان و بابات مردن شوبان؟
‫یا نکنه هفت سال پیش مردن؟
‫دیگه داره هشت سال می‌شه خانم مک‌کورمیک.
‫داره هشت سال می‌شه؟
‫قبول داری زمان زود می‌گذره؟
‫آره، به شرطی که خوش‌بخت باشی.
‫پادریک، اگه می‌خوای مزاحم بشی،
‫پس بلند شو برو میخانه.
‫من که مجبور نیستم هر شب برم اونجا، هستم؟
‫گمونم از ترس کالم‌سانی‌لری نمی‌خواد بره.
‫درمورد کالم‌سانی‌لری چی شنیدی؟
‫مگه شما قبلاً رفقای صمیمی نبودید؟
‫هنوزم صمیمی هستیم.
‫- نه، نیستید. ‫- کی گفته نیستیم؟
‫اون گفته.
‫از دست تو شوبان!
‫من چنین حرفی نزدم خانم مک‌کورمیک! ‫صرفاً داشتیم گپ می‌زدیم.
‫تو هم برو میخانۀ جونجو پادریک.
‫انقدر مزاحم ما نشو دیگه.
‫همیشه که فرصت نمی‌شه ‫خانم مک‌کورمیک بیاد گپ بزنیم.
‫فرصت نمی‌شه چون تو می‌پیچونیش.
‫اصلاً هم نمی‌پیچونم!
‫از صد فرسخی ببینی داره میاد ‫می‌ری پشت دیوار قایم می‌شی.
‫اصلاً هم!
‫...پشت دیوار قایم نمی‌شم.
‫برید به سلامت.
‫توی هر جناحی که هستید.
‫[مهمان‌سرای جونجو]
‫نشنیده بودم امشب گردهماییه.
‫یهویی شد.
‫خواستۀ کالم بود.
‫کالم خیلی واسه خانم‌ها دلبری می‌کنه. ‫همیشه همین بوده.
‫جدی؟ اصلاً هم نبوده.
‫هنوز محرومی دومینیک! بیرون باش!
‫گفتی تا ماه آوریل محرومم.
‫الآن چه ماهیه؟
‫آوریله.
‫خلاصه چوبت رو بنداز بیرون،
‫مزاحم خانم‌ها هم نشو.
‫اینجا خانم هست؟
‫واقعاً خانم هست.
‫خوشگلم هستن.
‫ سگم رو بردم بیرون
‫ و بهش شلیک کردم
‫ اونم توی شهرستان کیلدر
‫اگه بریم کنار کالم بشینیم، ‫خانم‌ها مجبور می‌شن باهامون صحبت کنن.
‫بعد می‌تونیم خیلی کوتاه مخشون رو بزنیم.
‫من از همین‌جا راضی‌ام.
‫این‌جوریه؟
‫از همین‌جا راضی‌ای؟
‫ پیمانه‌هاتون رو پر کنید
‫ با برندی و...
‫تحمل آهنگ‌های غمگین ندارم.
‫آهنگ رقصی بزن کالم!
‫که برقصیم.
‫نه اینکه اشک‌هامون رو پاک کنیم.
‫ پس آرام و آزاد باش...
‫مگه به اندازۀ کافی با وراجی کردن ‫واسم مشکل نساختی؟
‫حالا مگه مشکلتون چیه؟
‫صرفاً...
‫دیگه نمی‌خواد دوستم باشه.
‫مگه دوازده سالشه؟
‫چرا نباید بخواد دوست باشید؟
‫هیس.
‫اگه بابام رو از خواب حین جلقش ‫بیدار کنیم جفتمون رو می‌کشه.
‫این ویسکی قاچاقیه واست مشکل‌ساز نمی‌شه؟
‫مشکل‌ساز که می‌شه،
‫ولی به درک.
‫امشب آتیش توپ و تفنگ ‫از داخل شهر دیدم.
‫تو هم دیدی؟
‫لابد واسه جنگ داخلیه.
‫اینش رو که می‌دونم.
‫من جنگ رو دنبال نمی‌کنم. ‫کلاً مخالف جنگم.
‫یکی جنگ، یکی صابون.
‫ولی اینم بگم‌ها.
‫گفتگوهامون جالبه، مگه نه؟
‫خودمون رو می‌گم.
‫خواهرت دوست داره گپ بزنه؟
‫اندازۀ بقیه خانم‌ها که نه. ‫ولی تقریباً اهل گپ زدنه.
‫بیشتر مطالعه می‌کنه.
‫مطالعه؟
‫گندش بزنن.
‫مطالعه می‌کنه.
‫تا حالا لختش رو دیدی؟
‫ندیدم.
‫جدی؟ مگه برادرش نیستی؟
‫بچه بودید هم ندیدی؟
‫من از این حرف‌ها خوشم نمیاد دومینیک.
‫از چه حرف‌هایی؟
‫درمورد خواهرهایی که لختن.
‫تو که لخت بابای من رو دیدی.
‫بابتش تا آخر عمرم پشیمون می‌مونم.
‫منم همین‌طور.
‫با اون چیز قهوه‌ای کوچولوش.
‫آخه مشکلش چیه؟
‫یعنی خبر بد شنیده؟
‫بابام؟
‫نه، کالم‌سانی‌لری رو می‌گم.
‫نگفته بودم اگه دوباره بحث اون ‫اسکل رو پیش بکشی می‌ذارم و می‌رم؟
‫اینم بدون، امشب که جوری نبود ‫انگار خبر بد بهش رسیده.
‫اتفاقاً انگار باری از روی دوشش برداشته.
‫[مارس سال 1923]
‫[جمعه، یکم آوریل ۱۹۲۳]
‫دارم با گاوهام رد می‌شم.
‫چی؟
‫می‌گم دارم با گاوهام رد می‌شم.
‫یعنی نمی‌خواستم یه جوری...
‫معمولاْ این‌طرفی رد نمی‌شدی.
‫آره، ولی اون گوساله...
‫بی‌دلیل از اون گوشه ترسید، واسه همین.
‫دیشب...
‫دیشب تازه فهمیدم وارد چه ماهی شدیم.
‫داشتی سر به سرم می‌ذاشتی؟
‫وارد آوریل شدیم.
‫بعداً خبرت کنم بریم میخانه؟
‫خبرت می‌کنم.
‫بگذریم.
‫بهتره تا این گوساله‌ها ‫دورتر نشدن برم دنبالشون.
‫شاید اونا هم دیگه ازم خوششون نمیاد.
‫پس ساعت دو می‌بینمت کالم.
‫می‌خوای سر فرصت تو هم بیای ‫با همدیگه شراب بخوریم؟
‫حیفه آدم توی چنین روز قشنگی خونه بمونه.
‫حتماً میام.
‫کتابه چطوره؟
‫غم‌انگیزه.
‫غم‌انگیزه؟
‫پس نباید کتاب غم‌انگیز بخونی شوبان،
‫وگرنه خودتم ناراحت می‌شی.
‫هوم...
‫تا حالا شده احساس تنهایی پادریک؟
‫احساس چی کنم؟
‫تنهایی.
‫تا حالا شده احساس تنهایی کنم؟
‫واقعاً مشکلتون چیه؟
‫ای خدا.
‫«احساس تنهایی». ولمون کن بابا.
‫کالم؟
‫آبجو بده جونجو.
‫حالش چطوره؟
‫گمونم حرف نداره. ‫حداقل وقتی من می‌پرسم.
‫چی کار می‌کنی؟
‫آها، پس امروزم قراره همون ‫مسخره‌بازی‌ها رو در بیاری؟
‫اجازه ندارم توی خلوت خودم ‫آبجو بخورم پادریک؟
‫پس بهم نگو بیام دم خونه‌ات،
‫جوری انگار علاف جنابعالی‌ام.
‫من که نگفتم بیای خونه‌ام.
‫تو هم همیشه کارت علافی کردنه.
‫ها؟
‫گفتم تو همیشه معطل و علافی.
‫خودم می‌دونم کارم علافی کردنه،
‫ولی می‌تونم موقع علافی کار دیگه‌ای کنم،
‫جای اینکه بیام دم خونه‌ات کالم دوهرتی!
‫مثلاً چه کاری؟
‫ها؟
‫مثلاً چه کاری می‌تونی بکنی؟
‫مطالعه کنم.
‫مطالعه کنی؟
‫من، همین امروز...
‫این قطعه رو نوشتم.
‫فردا بخش دومش رو می‌نویسم.
‫پس‌فردا بخش سومش رو می‌نویسم.
‫چهارشنبه که بشه، ‫قطعۀ جدیدی به دنیا اضافه می‌کنم.
‫قطعه‌ای که اگه کل هفته ‫می‌نشستم کنار جنابعالی،
‫و به وراجی‌هات گوش می‌دادم ‫ساخته نمی‌شد پادریک سلیبان.
‫حالا تو پیاله‌ات رو می‌بری بیرون،
‫یا من پیاله‌ام رو ببرم بیرون بشینم؟
‫من پیاله‌ام رو می‌برم بیرون،
‫چون انقدر قطعۀ آشغالیه،
‫که نمی‌خوام با شنیدنش اذیت بشم.
‫دیروز خیلی بد برخورد کردم.
‫برگشته می‌گه «دیروز»!
‫خودم می‌دونم دیروز بد برخورد کردی.
‫با امروز.
‫فقط...
‫حس می‌کنم عمرم خیلی سریع ‫داره می‌گذره پادریک.
‫و فکر می‌کنم روزهایی که واسم مونده رو...
‫باید صرف تفکر و آهنگ‌سازی کنم.
‫فقط می‌خوام انقدر...
‫به مزخرفاتی که درمورد خودت می‌گی گوش ندم.
‫ولی معذرت می‌خوام. واقعاً می‌گم.
‫رو به موتی؟
‫نه، رو به موت نیستم.
‫ولی تو که هنوز کلی از عمرت مونده.
‫واسه گپ زدن؟
‫- آره. ‫- واسه گپ زدن‌های بی‌هدف؟
‫گپ زدن‌های بی‌هدف نه. ‫گپ زدن معمولی و خوب رو می‌گم.
‫پس ما بشینیم مدام گپ‌های بی‌هدف بزنیم،
‫عمر منم مدام کمتر بشه.
‫که تا دوازده سال دیگه بدون هیچ میراثی،
‫جز گفتگوهام با یه آدم کوته‌نظر ‫بیفتم بمیرم، همین رو می‌خوای؟
‫من گفتم «گپ زدن بی‌هدف» نباشه.
‫«گپ زدن معمولی و خوب» باشه.
‫یادته اون شب دو ساعت ‫نشستی بیخ گوش من،
‫از چیزهایی که توی مدفوع ‫کره‌الاغت پیدا کردی حرف زدی؟
‫دو ساعت حرف زدی پادریک. ‫زمان گرفتم.
‫ولی مدفوع کره‌الاغم نبود، مگه نه؟
‫مدفوع کره‌اسبم بود. ‫که یعنی حواست به حرف‌هام نبود.
‫هیچ‌کدوم به من کمکی نمی‌کنه، متوجهی؟
‫هیچ‌کدوم به من کمکی نمی‌کنه.
‫پس درمورد چیزهای دیگه گپ می‌زنیم.
‫تو چه‌ات شده؟
‫هیچی.
‫مگه قرار نبود شراب بخوریم؟
‫حوصله ندارم.
‫نه، امروز دیگه تحمل ندارم!
‫آهای! مشکل تو با داداش من چیه؟
‫نمی‌خواد وسط روز سرت رو بندازی،
‫بیای سرم داد و بی‌داد کنی، فهمیدی شوبان؟
‫نمی‌شه که آدم یهویی...
‫نخواد با کسی دوست باشه!
‫چرا نمی‌شه؟
‫چرا نمی‌شه؟ چون حرکت قشنگی نیست.
‫شری می‌خوری شوبان؟
‫- نه! ‫- باشه پس.
‫توی مستی بهت حرفی زده؟
‫نه، اتفاقاً وقتی مسته بهتره.
‫با بقیه اوقاتش مشکل دارم.
‫پس مشکل کوفتی‌ات چیه؟
‫آدم کودنیه شوبان.
‫چیه؟
‫کودنه.
‫اون که همیشه کودن بوده. ‫مگه چی عوض شده؟
‫من عوض شدم.
‫دیگه توی زندگیم تحمل ‫آدم‌های کودن رو ندارم.
‫ولی ناسلامتی خونه‌ات توی ‫جزیره‌ای خارج از ایرلنده کالم.
‫چه انتظاری از زندگیت داری؟
‫فقط انتظار آرامش دارم شوبان.
‫فقط می‌خوام دلم آروم باشه.
‫می‌فهمی چی می‌گم دیگه؟
‫می‌فهمی؟
‫به نظر تو من کودنم؟
‫نه. چون کودن نیستی. ‫آدم مهربونی هستی.
‫منم همین رو می‌گم. آدم شاد و شنگولی‌ام.
‫قبلاً که بودم.
‫تا اینکه گاگول‌بازی‌های ‫رفیق صمیمی‌ام شروع شد.
‫مشکل خودشه پادریک.
‫شاید افسرده شده.
‫منم همین توی ذهنم بود، ‫که افسرده شده.
‫اگه افسرده‌ست،
‫حداقل می‌تونه توی خلوت خودش باشه.
‫مثل همه‌مون توی خودش بریزه.
‫نه جنی! بیرون باش!
‫بیرون!
‫طفلکی نمی‌خواد تنها باشه شوبان.
‫حیوان جاش بیرونه، بهت که گفته بودم.
‫مردم که پشت سرم مسخره‌ام نمی‌کنن،
‫می‌کنن؟
‫نه. چرا باید بکنن؟
‫فکر نمی‌کنن کم‌عقلی چیزی هستم؟
‫کم‌عقل؟
‫نه.
‫زیاد با اطمینان نگفتی.
‫خیلی هم از حرفم مطمئنم.
‫دومینیک تنها آدم کم‌عقل جزیره‌ست، مگه نه؟
‫واقعاً هست. با اختلاف.
‫عه، وایستا ببینم. گفتی با اختلاف.
‫پس با اختلاف از کی کم‌عقل‌ترینه؟
‫تو که می‌دونی من خوشم نمیاد ‫اینجوری مردم رو قضاوت کنم، نمی‌دونی؟
‫- چه‌جوری؟ ‫- با میزان کم‌عقل بودنشون.
‫می‌دونم خوشت نمیاد، ‫منم خوشم نمیاد، متوجهی؟
‫- ولی سعی کن. ‫- نه!
‫نمی‌خوام سعی کنم.
‫به اندازۀ کافی توی این جزیرۀ مسخره ‫افراد پیش‌داور هست، پس نمی‌کنم!
‫تو کم‌عقل نیستی!
‫آدم مهربونی هستی، خب؟ ‫پس بی‌خیال شو!
‫اندازۀ تو که باهوشم.
‫حداقل این رو می‌دونم.
‫باشه، انقدر گاو نباش.
‫ها؟
‫تو چه‌ات شده؟
‫بابام از قضیۀ ویسکی قاچاقیه خبردار شد.
‫الهی بمیرم دومینیک!
‫چقدر بد زدت.
‫حالا با چی زدت؟
‫آخرین چیزی که دستش بود کتری بود.
‫اگه واسه وراجی من رو می‌زد ناراحت نمی‌شدم.
‫می‌خوای تا کلیسا ببریمت؟
‫اون پلشت‌ها برن به درک!
‫زشته دومینیک!
‫ولی می‌شه امشب پیش شما بمونم؟
‫فقط همین امشب می‌شه؟
‫هوم...
‫خب، فقط همین یه شب اشکال نداره.
‫ایول! پس واسه شام می‌بینمتون.
‫یوهو!
‫گناهان من رو ببخش پدر.
‫گمونم هشت هفته از آخرین اعترافاتم می‌گذره.
‫ادامه بده کالم.
‫گمونم باید از مسائل همیشگی بگم پدر.
‫از شراب‌خواری و افکار ناپاکم.
‫و گمونم کمی بابت غرورم.
‫به نظر خودم که گناه نیست، ‫ولی الآن که اینجام.
‫و...
‫ناامیدی چطور؟
‫خداروشکر اخیراً زیاد دچارش نشدم.
‫چرا دیگه با پادریک سلیبان صحبت نمی‌کنی؟
‫اون که دیگه گناه نیست، مگه نه پدر؟
‫گناه که نیست، نه. ‫ولی کار قشنگی هم نیست، درسته؟
‫کی بهتون گفته؟
‫اینجا جزیره‌ست کالم. ‫خبرها دهن به دهن می‌چرخه.
‫بماند که پادریک ازم خواسته بود ‫درموردش صحبت کنم.
‫عجب.
‫خب...
‫افکار ناپاکت که درمورد اون نیست؟
‫شوخی می‌کنی؟
‫یعنی انصافاً شوخی‌ات گرفته؟
‫آدم درمورد مردان هم ممکنه ‫افکار ناپاک پیدا کنه.
‫خودت درمورد مردان افکار ناپاک داری؟
‫من درمورد مردان افکار ناپاک ندارم.
‫و چطور جرأت می‌کنی ‫از یک روحانی چنین سوالی بپرسی؟
‫خودت بحثش رو پیش کشیدی.
‫همین الآن از حجرۀ اعترافاتم برو بیرون.
‫و بابت هیچ‌کدوم بخششی در کار نیست،
‫تا دفعۀ بعد بخششی نداریم!
‫پس خدا کنه تا اون‌موقع ‫نیفتم بمیرم، مگه نه پدر؟
‫وگرنه به فنا می‌رم!
‫به فنا که خواهی رفت!
‫آره، به فنا خواهی رفت!
‫آبجو می‌دی کالم؟
‫اگه بخوای همچنان باهام صحبت کنی،
‫یا همچنان مزاحمم بشی،
‫یا خواهر و کشیش رو بفرستی مزاحمم بشن...
‫من که خواهرم رو نفرستادم مزاحمت بشه.
‫با اختیار خودش مزاحم شد.
‫ولی کشیشه رو من فرستادم، ‫اون رو راست گفتی.
‫...کاری که می‌کنم اینه:
‫یه دست قیچی توی خونه‌ام دارم.
‫و از امروز هر موقع که مزاحمم بشی،
‫قیچی‌هام رو برمی‌دارم،
‫و یکی از انگشت‌هام رو قطع می‌کنم.
‫و انگشته رو می‌دم به خودت.
‫انگشت دست چپم رو می‌دم. ‫دستی که باهاش ویولن می‌زنم.
‫و هر روزی که بیشتر مزاحمم بشی،
‫یکی دیگه رو قطع می‌کنم و می‌دم بهت،
‫تا موقعی که سر عقل بیای و تمومش کنی.
‫یا تا موقعی که انگشتی واسم نمونه.
‫الآن واضح فهمیدی چی گفتم؟
‫نه، راستش نمی‌فهمم.
‫چون نمی‌خوام روحیاتت رو ‫جریحه‌دار کنم پادریک.
‫دلم نمی‌خواد.
‫ولی حس می‌کنم جدی برخورد کردن ‫تنها انتخابیه که واسم مونده.
‫کلی انتخاب دیگه واست مونده.
‫چطوری قطع کردن انگشتت ‫اولین انتخابت بود؟
‫خواهشا، دیگه با من...
‫صحبت نکن پادریک. خواهش کردم.
‫التماست می‌کنم.
‫- ولی... ‫- هیس پادریک.
‫- فقط... هیس باش. ‫- آره، هیس باش.
‫هیس می‌شم.
‫فقط اینکه من و خواهرم فکر می‌کنیم،
‫ممکنه یه خرده افسرده باشی کالم.
‫اینم بگم از همین جریان انگشت‌هات ‫مشخصه که افسرده‌ای.
‫قبول نداری کالم؟
‫از همین لحظه شروع می‌شه.
‫این‌جوریش رو ندیده بودم.
‫منم ندیده بودم. ‫انگار واقعاً ازت خوشش نمیاد پادریک.
‫انگشت!
‫وای خدا. انگار جدیه بچه‌ها.
‫جدیه دیگه!
‫جدیّت از چشم‌هاش می‌زد بیرون!
‫صرفاً چون فکر می‌کنه آدم کودنی هستی.
‫این کارها دیگه زیاده‌رویه!
‫کی بهت گفته من کودنم؟
‫من اتفاقی شنیدم.
‫آخه می‌خواستی چی کار کنم؟
‫من که نمی‌گم تو کودنی.
‫تازه‌شم اگه قرار بود واسه ‫هر آدم کودنی که میاد اینجا،
‫منم یک انگشتم رو قطع کنم، ‫فقط گردنم می‌موند که قطع کنم.
‫به نظر تو من کودنم جری؟
‫نه.
‫با این وجود،
‫همیشه به نظرم شما دو نفر ‫رفقای شیرین‌عقلی بودید.
‫- نه، این‌جوری نبودیم. ‫- چرا، اتفاقاً بودید.
‫آره، بودید. مشخص بود.
‫چون الآن ترجیح می‌ده خودش رو علیل کنه، ‫ولی با تو صحبت نکنه.
‫کالم همیشه شخصیت متفکری داشت.
‫ها؟
‫چرا همه... آخه منم فکر می‌کنم.
‫نمی‌کنی پادریک.
‫- نمی‌کنی پادریک. ‫- خواهرت می‌کنه.
‫- خواهرت متفکره، آره. شوبان متفکره. ‫- تو بیشتر...
‫تو بیشتر... بیشتر عین چیه؟
‫تو بیشتر عین آدم‌های مهربون روزگاری.
‫تو بیشتر عین آدم‌های مهربون روزگاری، آره.
‫جز موقعی که مست می‌کنی.
‫جز موقعی که مست می‌کنی، آره.
‫فکر می‌کردم چنین آدمی بودن خوبه.
‫که آدم مهربون روزگار باشم.
‫ولی الآن حس می‌کنم ‫بدترین حرفیه که بهم زدن.
‫این‌جوری برداشت نکن پادریک.
‫دیگه این‌جوری برداشت نکن پادریک.
‫ما طرف توئیم.
‫تو به چی می‌خندی؟
‫این چرا لب و لوچه‌اش آویزونه؟ ‫طرف آدمه دیگه!
‫فقط یه آدم چاقالوی موقرمزه!
‫امان از دستت.
‫در همین حد بگم شما دو نفر ‫خیلی میزبان افسرده‌ای هستین.
‫باز خداروشکر قرار نیست ‫بیشتر از یک شب پیشمون بمونی.
‫دیگه هم با دهن پر صحبت نکن.
‫نکنه اینجا فرانسه‌ست؟
‫می‌شه تو بهش بگی پادریک؟
‫آره، انقدر آدم رومخی نباش دومینیک.
‫نه. منظورم سر دهن پرش بود.
‫کالم دوهرتی با اون انگشت‌های ‫گوشتالوی لعنتیش!
‫مطمئنم قیچی حتی اندازۀ ‫انگشت‌هاش باز نمی‌شه.
‫شما دلتون نمی‌خواد امتحان کنید،
‫ببینید واقعاً قطع می‌کنه یا نه؟
‫نه، دلمون نمی‌خواد.
‫اگه من بودم می‌کردم.
‫مجبورش می‌کردم یکی رو قطع کنه، ‫که ببینم چاخان می‌کنه یا نه.
‫چون در بدترین حالت،
‫با چهار انگشت همچنان می‌تونه ویولن بزنه.
‫یا حتی بانجو بزنه.
‫ما چنین چیزی نمی‌خوایم.
‫فقط می‌خوایم دیگه مزاحمش نشیم.
‫تو نمی‌خوای. ولی این احمق می‌خواد.
‫راست می‌گی، واقعاً احمقم.
‫احمق نیستی!
‫ای خدا.
‫فضای این خونه خیلی دلگیره.
‫پس ترجیح می‌دی برگردی خونۀ خودتون؟
‫مطمئنم اونجا فضاش خیلی شاده.
‫به‌به، «توشه». ‫(گل گفتی)
‫چی توشه؟
‫گفتم «توشه»، فرانسوی بود.
‫حالا چرا تا حالا ازدواج نکردی شوبان؟
‫به جنابعالی چه ربطی داره،
‫که چرا ازدواج نکردم؟
‫چرا ربط نداره؟
‫تا حالا شیطون نبودی؟
‫شیطون؟ شیطون نبودم؟
‫نمی‌فهمم حرف حسابت چیه دومینیک.
‫شیطون چیه؟ عصبانی رو می‌گی؟
‫چون الآن از دستت حسابی عاصی‌ام.
‫نگفتم عاصی. گفتم شیطون.
‫آخه فقط داری می‌گی شیطون دومینیک!
‫- شیطون! ‫- مگه برادرم بهت نگفته بود؟
‫که اگه به من چرت و پرت بگی،
‫پرتت می‌کنم وسط خیابون؟
‫گفت حرف چندش نزنم، ‫نگفت چرت و پرت نگم.
‫جنابعالی هم جفتش رو گفتی، درسته؟
‫درسته.
‫من می‌رم بخوابم، ‫اینم فقط امشب اینجا می‌مونه پادریک.
‫واسم هم مهم نیست چقدر افسرده‌ای.
‫ترجیح می‌دم الاغه رو بیارم داخل.
‫باز تیرم خطا رفت.
‫ولی بزدلی همینه دیگه.
‫گوش کن.
‫میونه‌تون درست می‌شه.
‫درست می‌شه؟
‫[مغازۀ اوریوردان]
‫سلام خانم اوریوردان، ‫شیرتون رو بیرون گذاشتم.
‫گمونم بدهی‌تون الآن دو هفته شد.
‫هیچ‌کس از سمت شما توی جزیره،
‫هیچ خبری نیاورده پادریک.
‫تو هم هیچ خبری نداری؟
‫متأسفانه ندارم خانم اوریوردان.
‫یه خرده عجله دارم، واسه همین...
‫آیلین کاگلن خبری نیاورد.
‫وینسنت شاگنسی خبری نیاورد.
‫این هفته خبرهای زیادی نشد. ‫گاهی اوقات همینه دیگه.
‫کالم‌سانی‌لری هم خبری نداشت.
‫که این‌طور؟
‫اون که اصلاً حرف نمی‌زنه.
‫- گاهی اوقات حرف می‌زنه. ‫- آدم مغروریه.
‫باشه، باشه، بگذریم. پس بدهی‌تون ‫شد برای دو هفته خانم اوریوردان.
‫داشتم این رو می‌گفتم.
‫سلام خانم‌ها.
‫عه، پادر اومده.
‫پادر همیشه کلی خبر میاره.
‫- چه خبرهایی آوردی پادر؟ ‫- خبر؟
‫یه یارویی توی روزماک خودکشی کرد.
‫با سر رفت توی دریاچه.
‫جوان بیست و نه سالۀ سالمی بود. ‫مردک احمق.
‫خدا به خیر کنه.
‫نه، خدا به خیر کنه نداریم. ‫احمق بود دیگه.
‫یه یاروی دیگه،
‫که مسلماً پروتستان بود،
‫توی لترکنی خانمش رو با چاقو زد.
‫شیش بار با چاقو زده بودش.
‫پناه بر خدا! زنه مرد پادر؟
‫معلومه که مرد، آره.
‫قاشق که دستش نبود، با چاقو زدش.
‫دیگه خبر بسه.
‫این آقا که کلاً خبر نداره. ‫مگه نه؟ آقای بی‌خبر.
‫- علاف جماعت کلاً بی‌خبره. ‫- علاف!
‫قشنگ گفتی.
‫البته یه خبری بود که الآن ‫یادم افتاد خانم اوریوردان.
‫بابای دومینیک کرنی شنبه خیلی وحشیانه،
‫دومینیک رو با کتری کتک زد،
‫دومینیک هم اومده پیش من و خواهرم می‌مونه.
‫که حداقل باباش از کتک زدنش،
‫بتونه یه خرده استراحت کنه.
‫باباشم که پلیسه.
‫خبری که می‌خواستی این بود؟
‫اون دومینیک که بچۀ وراج و رومخیه.
‫این که خبر نیست.
‫ولی موقعی که دیدمش ‫حال و احوالش خیلی بد بود.
‫منم اگه پیر و فرتوت نبودم ‫با کتری لهش می‌کردم.
‫خلاصه حرفم اینه که اینم خبره.
‫این که خبر نیست. خبر چرت و پرته.
‫خیلی‌خب خانم اوریوردان، ‫ممنون بابت...
‫بعداً می‌بینمتون.
‫به اون تکه گهی که پسرمه بگو،
‫به نفعشه تا غروب برگرده خونه،
‫یا پوست جفتتون رو می‌کنم،
‫با اون خواهر افسردۀ احمقت!
‫عه، سلام کالم.
‫امشب میای میخانۀ جونجو ‫آبجویی که بهم بدهکاری رو واسم بخری؟
‫بهت آبجو بدهکار نیستم.
‫امشب اونجام پادر.
‫احسنت بهت.
‫بایست.
‫چی شده جنی؟
‫می‌خوای با هم بریم میخانه؟
‫می‌ریم پس. بیا.
‫فقط یه لیوان بخور و می‌ریم خونه خانم.
‫باید پیرهنم رو واسه فردا اتو کنی.
‫باشه بابایی.
‫باشه. من فردا دارم می‌رم شهر.
‫واسه همین می‌‌خوام پیرهنم مرتب باشه.
‫«حالا چرا فردا داری می‌ری شهر پادر؟»
‫خیلی ممنون که پرسیدی کالم. ‫بذار بهت بگم چرا.
‫واسه چند تا اعدام...
‫نیروی انسانی لازم داشتن.
‫واسه احتیاط محض اینکه مشکلی پیش بیاد.
‫بهم شیش شیلینگ و ناهار رایگان می‌دن.
‫اگه چیزی نمی‌دادن هم می‌رفتم.
‫همیشه می‌خواستم یه اعدام رو از نزدیک ببینم. ‫تو نمی‌خوای ببینی؟
‫هرچند دار زدن رو ترجیح می‌دم.
‫کی رو می‌خوان اعدام کنن؟
‫اعضای دولت آزاد می‌خوان چند تا ‫ جمهوری‌خواه رو اعدام کنن.
‫یا شاید هم برعکس.
‫این روز‌ها چیزی خوب یادم نمی‌مونه.
‫اون زمان که هممون همدل بودیم و فقط...
‫انگلیسی‌ها رو می‌کشتیم آسون تر نبود؟
‫به نظرم بود. ‫اون موقع رو ترجیح می‌دم.
‫ولی برات مهم نیست که کی، کی رو می‌کشه؟
‫شش شیلینگ و ناهار می‌دن، ‫مشخصه که برام مهم نیست!
‫اصلا ممکنه بخوان تو رو اعدام کنن.
‫می‌خوای باهام بیای؟
‫می‌تونی یه آهنگ جان‌سوز راجع بهش بنویسی.
‫نه، شوخی کردم.
‫کی هستن؟
‫هنرجوهای موسیقی. ‫فکر کنم اهل لیسدون‌وارنا باشن.
‫یه ویسکی دیگه بهم بده «جونجو».
‫وای، داری خیلی سریع می‌خوری پادریک.
‫خب؟ به تو چه ربطی داره؟
‫شروع نکن پادریک...
‫دومینیک، برو شوبان رو خبر کن.
‫چی می‌خوای پلشت؟
‫دوباره کتک لازم شدی؟
‫تو آقای پلیس. اجازه دارم ‫ باهات حرف بزنم دیگه؟
‫فقط با خیکی‌ها اجازه حرف زدن ندارم.
‫نه، حقیقتش ترجیح میدم با من هم حرف نزنی.
‫خب پس به‌هرحال...
‫می‌خواین بدونین اون سه چیزی ‫ که بیشتر از هرچیزی توی...
‫- اینیشرین ازش متنفرم چیه؟ ‫- نه واقعا.
‫شماره یک:
‫پلیس‌ها.
‫شماره دو:
‫ویولن‌زن‌های چاق.
‫و شماره سوم:
‫وایستا، واسه شماره سه یه ‫ چیز خنده دار بود، چی بود؟
‫از اول شروع می‌کنم، ‫شماره یک:
‫پلیس‌ها.
‫شماره دو:
‫ویولن‌زن‌های چاق.
‫اه، سومیش چی بود؟
‫برو دیگه. برگرد پیش رفیق‌هات پادریک. ‫دیگه جدی‌ام.
‫جدی شدی واسه من؟
‫و زبونت باز شده، نه؟
‫شوبان!
‫پادریک انقدر ویسکی خورده که عقلش ‫ رو از دست داده و کالم هم اونجاست.
‫بهتره بیای.
‫کالم دوهرتی، یادته قبلا چطوری بودی؟
‫نه پادریک. چطوری بودم؟
‫خوب بودی!
‫قبلا خوب بودی!
‫نبود؟
‫ولی الان می‌دونی چی شدی؟
‫خوب نیستی.
‫خب...
‫گمونم خوبی تاابد نمی‌مونه، مگه نه پادریک؟
‫ولی می‌خوای بدونی چی تا ابد می‌مونه؟
‫چی؟ و لطفا یه چیز مسخره مثل موسیقی رو نگو.
‫- موسیقی تا ابد می‌مونه. ‫- می‌دونستم!
‫نقاشی تا ابد می‌مونه. ‫اشعار تا ابد می‌مونن.
‫خوبی هم می‌مونه.
‫می‌دونی مردم کی رو از...
‫قرن هفدهم بخاطر خوبی‌هاش یادشونه؟
‫- کی؟ ‫- هیچکس.
‫ولی هنوز موسیقی اون زمان رو به یاد داریم.
‫همه اسم موزارت رو شنیدن.
‫خب من نشنیدم. ‫نظریه‌ت رد شد.
‫به‌هرحال ما داریم راجع به خوبی حرف می‌زنیم.
‫نه اون یارو که اسمش رو گفتی.
‫مامانم خوب بود.
‫من اون رو یادمه.
‫و بابام هم خوب بود. ‫اون رو هم یادمه.
‫خواهرم هم خوبه.
‫تا ابد به یاد میارمش. ‫تا ابد.
‫- و کی دیگه میاره؟ ‫- کی دیگه چی میاره؟
‫شوبان و خوبی‌هات رو به یاد میاره؟
‫هیچکس.
‫پنجاه سال دیگه...
‫هیچکس ما رو به یاد نمیاره.
‫ولی موسیقی فردی دو قرن پیش زندگی می‌کرده...
‫مثل انگلیسی‌ها نگو «ولی».
‫بیا بریم خونه پادریک.
‫من اصلا به موزارت اهمیت نمی‌دم...
‫یا بوروون...
‫یا هرکدوم دیگه‌شون به این اسم‌های مسخره.
‫من پادریک سلیبانم.
‫و رفتارم خوبه.
‫بیا بریم خونه.
‫پس ترجیح میدی با این یارو دوست باشی، نه؟
‫آدمی که...
‫هرشب بخاطر اذیت پسرش...
‫می‌زنه سیاه و کبودش می‌کنه.
‫من چیزی بهش نگفتم بابا. ‫مسته نمی‌فهمه چی میگه.
‫تو قبلا خوب بودی.
‫یا قبلا هم نبودی؟
‫خدایا.
‫شاید اصلا نبودی.
‫من باهاش حرف می‌زنم کالم.
‫لزومی نداره جدی بگیریش.
‫دیگه مزاحمت نمیشه.
‫حیف شد.
‫تا حالا انقدر جالب نبوده.
‫فکر کنم دوباره ازش خوشم اومد.
‫به‌هرحال مال قرن هجدهم بود. ‫موزارت رو میگم.
‫نه هفدهم.
‫شوبان سلیبان. به به!
‫فقط اومدم بیکن بخرم خانم اوریوردان.
‫متاسفانه وقت حرف زدن ندارم.
‫برات نامه اومده.
‫خودش هم حتما باز شده؟
‫آره، فکر کنم بخاطر گرما باشه.
‫پیشنهاد شغلیه، مگه نه؟
‫پیشنهاد شغلی از طرف یه ‫ کتابخونه توی شهر، مگه نه؟
‫لطفا بیکن رو بدید خانم اوریوردان. ‫حدودا ده تا.
‫هیچ‌وقت هیچ‌چیز رو نمیگی!
‫اگه بری اون نابود میشه!
‫هوی، کسی نمی‌خواد بره!
‫ببین، من نیومدم حرف بزنم.
‫فقط اومدم بگم که اتفاقات دیشب...
‫بخاطر ویسکی بود کالم.
‫کل اتفاقات دیشب؟
‫هرچی که بود. هرچی که گفتم.
‫چی می‌گفتی؟
‫خب... خیلی چیزی یادم نیست...
‫موضوعش رو یادمه و به نظرم خوب نبود.
‫همیشه آدم می‌فهمه، مگه نه؟
‫به‌هرحال، می‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫میشه بی‌خیالش بشیم؟
‫چرا تنهام نمی‌ذاری پادریک؟
‫هان؟
‫قبلا بهت گفتم دیگه، نه؟
‫آره می‌دونم، فقط...
‫خب چرا نمی‌تونی ولم کنی؟
‫- داری چیکار می‌کنی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫به خودت بیا دیگه.
‫آهنگ جدید چطوره؟
‫چی؟
‫بسه دیگه پادریک.
‫چند بار بهت بگم؟
‫وقتی ناراحتم الاغم رو بیرون نمی‌کنم، باشه؟
‫خب دیروز که آوردیش داخل...
‫من بعدش پشکل‌های رشته‌ایش رو تمیز کردم!
‫این الاغ اصلا پشکل‌ رشته‌ای نداره.
‫حالا شاید یکم کشیده بوده باشه.
‫حالا شاید کشیده بود.
‫میرم فرنی رو بیارم.
‫دیشب خیلی بد رفتار کردم؟
‫نه، خیلی دوست‌داشتنی بودی.
‫حداقل می‌دونم دوست‌داشتنی نبوده شوبان.
‫دوست‌داشتنی بودی. ‫یعنی راجع من.
‫البته که راجع به تو دوست‌داشتنی ‫ رفتار می‌کنم.
‫مگه دیگه چه‌جور میشه رفتار کرد؟
‫چی بود؟ پرنده بود؟
‫چی بود؟
‫یکی در زد.
‫پرنده بود؟
‫- آره. ‫- نه.
‫پس چی بود؟
‫- صدای در؟ ‫- آره!
‫صدای در چی بود؟
‫چیز بود...
‫سخته دروغ بگم...
‫چیز...
‫یه انگشت بود.
‫چی؟
‫انگشت.
‫وای شوبان، داری کوچولو رو می‌ترسونی!
‫بندازش بیرون پادریک!
‫نمی‌اندازمش بیرون! کثیف میشه!
‫کجا... گذاشتیش؟
‫توی جعبه کفش.
‫خدای من.
‫خب...
‫پس جدیه دیگه.
‫حین غذا خوردنمون هم باید اینجا باشه؟
‫وقتی فرنیم رو خوردم میرم پسش می‌دم.
‫احمق تشریف داری؟
‫یعنی واقعا احمق تشریف داری؟
‫نه، احمق تشریف ندارم. ‫قبلا راجع بهش حرف زدیم.
‫باید تنهاش بذاری پادریک. اینطوری بهتره!
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫اینطور فکر می‌کنم؟ بله، اینطور فکر می‌کنم!
‫طرف انگشتش رو قطع کرده و پرت کرده طرفت.
‫بی‌خیال! طرف من پرت نکرده که.
‫خب می‌خوای چیکار کنیم؟
‫نمی‌تونیم انگشتش رو نگه ‌داریم که.
‫وای کالم!
‫درد داشت؟
‫اوایلش خیلی سخت بود. ‫فکر کردم غش می‌کنم.
‫خنده‌داره. الان با این وجود درد نمی‌کنه.
‫یه فنجان چای میل داری؟
‫ممنون کالم. من فقط اومدم ‫که انگشتت رو پس بدم.
‫جدا؟
‫ممنونم.
‫اینجا رو تمیز کردم. خیلی قشنگ شده راستش.
‫فکر نمی‌کردم اینطور بشه.
‫تو ازش چی می‌خوای کالم؟
‫که قضیه رو تموم کنه؟
‫سکوت شوبان.
‫فقط سکوت.
‫یه مرد ساکت دیگه توی اینیشرین. ‫چقدر خوب!
‫پس سکوت می‌کنیم.
‫قضیه اینیشرین نیست.
‫قضیه اینه که یه آدم کسل‌کننده...
‫بی‌خیال یه نفر دیگه بشه. ‫همین.
‫یه آدم کسل‌کننده چیه دیگه؟ ‫همه‌تون کسل‌کننده‌اید!
‫دائما سر هیچ و پوچ گلایه می‌کنید!
‫همه‌تون کسل‌کننده‌اید!
‫مطمئن میشم که دیگه باهات حرف نزنه.
‫خوبه.
‫وگرنه دفعه بعدی هر چهارتاش ‫رو می‌فرستم. نه یکی.
‫جدی نمیگی.
‫خب اینطوری موسیقیت بهتر نمی‌شه.
‫آره.
‫داریم به یه جایی می‌رسیم.
‫فکر کنم ممکنه مریض باشی کالم.
‫گاهی اوقات نگران میشم که ‫ دارم خودم رو سرگرم می‌کنم...
‫تا به چیزی که اجتناب‌ناپذیره فکر نکنم.
‫تو نمی‌کنی؟
‫نه، نمی‌کنم.
‫چرا، می‌کنی.
‫دکلان!
‫چطوری؟
‫می‌خوای برسونمت؟
‫قبوله.
‫ممنونم رفیق!
‫ای‌وای، تو احیانا اون دانش‌آموز ‫ لیسدون‌وارنا نیستی؟
‫چرا. اسمم دکلانه.
‫چطور؟
‫توی دفتر پست که بودم بهم ‫ گفتن بگردم دنبال...
‫یه دانش‌آموز، دانکن از لیسدون‌وارنا.
‫آره، یه تلگرام واست اومده بود.
‫از طرف مامانت.
‫مامانم که در قید حیات نیست.
‫مامانت نه، ببخشید.
‫گفتم مامانت؟ از طرف خالت بود. ‫آره، از طرف خالت.
‫راجع به بابات بود.
‫بابام چی شده؟
‫ماشین حمل نون زده بهش.
‫- ماشین حمل نون؟ ‫- آره.
‫گفتن بهتره با عجله بری خونه، ‫ وگرنه قبل مرگش نمی‌بینت.
‫مرگش؟
‫یا بدتر بشه. نبینت.
‫امکان نداره.
‫نه، امکان داره.
‫همیشه ماشین‌های حمل نون ‫ آدم‌ها رو زیر می‌گیرن.
‫می‌دونم!
‫مامانم هم همینطوری مرد.
‫اگه دوباره همون یارو باشه می‌کشمش!
‫ممنون.
‫واسه چی با قایق داره حرف می‌زدی؟
‫فکر کنم دلیلش این بود که به تو ربطی نداره.
‫البته که بهم ربط داره. ‫من افسر قانونم.
‫احمق کوفتی.
‫چی؟
‫خب می‌تونی به اون برادر نق‌نقوت بگی که...
‫خیلی زود میام سراغش و کتکی که ‫ بهش بدهکارم رو می‌خوره.
‫کتک؟
‫خوب میشه. شاید باعث بشه دوباره معمولی بشه.
‫چی؟
‫تو زن عجیب و مزخرفی هستی.
‫تعجبی نداره که کسی ازت خوشش نمیاد.
‫اوه.
‫سلام خانم مک‌کورمیک.
‫مرگ ماه بعدی به سراغ اینیشرین خواهد آمد.
‫مرگ میاد پس؟
‫شاید حتی دو تا مرگ.
‫خب خیلی بد میشه.
‫باید به درگاه خداوند دعا کنیم...
‫که تو یا شوبان بیچاره از اون‌ها نباشید.
‫حرفتون اصلا قشنگ نبود.
‫نمی‌خواستم حرف قشنگ بزنم.
‫می‌خواستم حرف دقیق بزنم.
‫عجب‌ها.
‫چی شده؟
‫هیچی.
‫بابام می‌گه یک‌شنبه می‌خواد واسه اینکه...
‫لو دادی کتکم زده بکشتت.
‫بکشه یعنی واقعا بکشه... ‫یا...
‫منظور اینه که یکم کتکم بزنه؟
‫فکر کنم می‌خواد که یکم کتکت بزنه.
‫هرچند یه بار واقعا یکی رو کشته بود.
‫متاسفم که لوت دادم دومینیک.
‫اون شب حواسم سر جاش نبود.
‫حالا به جز اون بخش، ‫بقیه حرف هات خنده دار بود.
‫واسه همین متوجه نمیشم که چرا ‫ اون یارو چاقه طرفت انگشت پرت کرد.
‫وقتی بهش فحش می‌دادی خیلی بهش برنخورد.
‫چرا خورد.
‫جدا؟
‫گفت پادریک تا الان انقدر جالب نشده بود.
‫گفت فکر کنم الان ازش خوشم میاد.
‫آره دیگه.
‫شاید کل قضیه اینه که ‫می‌خواد تو تغییر کنی...
‫یکم واسه خودت ایستادگی کنی.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫آره، و اینکه یکم کمتر...
‫کودن و نق‌نقو باشی.
‫راستش جدیدا کمتر کودن و نق‌نقو بودم.
‫جدا بودی؟
‫همین دیروز یه موسیقی‌دانی بود که...
‫کالم خیلی خوب باهاش جور شده بود.
‫و من چیکار کردم؟
‫رفتم و فرستادمش که از جزیره بره.
‫جدی؟ چطوری؟
‫گفتم یه ماشین حمل نون زده به باباش.
‫و اون باید زود بره خونه که قبل مرگ ببینش.
‫اوه...
‫این بدجنسانه‌ترین کاریه که تا حالا دیدم.
‫چی؟
‫خب باشه، یکم بدجنسانه بود، ولی...
‫وقتی برسه خونه و ببینه ماشین حمل نون...
‫نزده به باباش، حالش خوب میشه.
‫قبلا به نظرم تو بهترینشون بودی.
‫ظاهرا تو هم مثل اون‌هایی.
‫آره، من از همشون بهترم.
‫بیا اینجا دومینیک.
‫خب شاید آدم خوشحالی نیستم، که چی؟
‫شاید این شخصیت جدیدمه.
‫آره.
‫شاید این شخصیت جدیدمه.
‫چطوری؟
‫خدای من، دومینیک!
‫میشه انقدر مردم رو نپایی؟
‫نزدیک بود سکته کنم!
‫من نمی‌پاییدمت.
‫داشتم می‌اومدم کنارت.
‫نمی‌دونم تو بدتری یا اون غول. خدایا!
‫من هم همیشه غول صداش می‌کنم. ‫چون واقعا غوله.
‫وای، واقعا خیلی وجه تشابه داریم، نه؟ ‫خودمون رو می‌گیم.
‫افراد پیر رو غول صدا می‌کنیم.
‫خیلی دریاچه قشنگیه، نه؟
‫راستش خوشحال شدم دیدمت.
‫چون یه چیزی بود که می‌خواستم ازت بخوام.
‫و الان که فهمیدم خیلی وجه اشتراک داریم...
‫باعث شد بیشتر مایل بشم بخوام.
‫ما وجه اشتراکی نداریم.
‫از بحث خارج نشو.
‫ولی چیزی که می‌خواستم ‫ازت بخوام این بود که...
‫یه‌چیزهایی توی مایه‌های...
‫واقعا باید برنامه‌ریزیش می‌کردم.
‫خب، چیزی که می‌خواستم ‫ ازت بخوام این بود که...
‫تو که احیانا نمی‌خوای... ‫نمی‌دونم...
‫عاشق پسری مثل من بشی؟ هان؟
‫اوه، فکر نکنم دومینیک عزیزم.
‫نه، آره، نه. ‫خودم هم می‌دونستم.
‫حالا در آینده‌ هم نه؟ ‫وقتی همسن تو شدم؟
‫آره، نه. می‌دونستم نمیشه.
‫فقط گفتم فرصتم رو امتحان کنم دیگه.
‫یعنی جرئت داشته باشم.
‫خب این رویا هم بر باد رفت.
‫خب...
‫ بهتره من برم اونجا و کاری که قرار بود ‫ اونجا انجام بدم رو انجام بدم.
‫اوهوم.
‫ از مالو تا آگادو را پیاده رفتم، آگادو
‫ از سلول زندان به آگادو بردمش
‫زودباش سمی. تو هم باید برقصی.
‫ او به مانند یه شاه ایرلندی ‫در آگادو می‌خواد
‫چطوری خیکی؟
‫داری با سگت می‌رقصی دیگه؟
‫خب اون نباشه با کی برقصی؟
‫سگ بیچاره حق انتخاب که نداره.
‫اگه انقدر بی‌ادبی که بهم ‫صندلی تعارف نمی‌کنی...
‫خودم به میل خودم می‌شینم!
‫حالا نظرت راجع به احوال‌پرسیم چی بود؟
‫دیوانه شدی؟
‫دیوانه شدم؟
‫نه، راستش اصلا دیوانه نشدم.
‫درواقع نه تنها دیوانه نشدم...
‫بلکه ده تا انگشت دارم که ‫ثابت می‌کنن دیوانه نیستم.
‫تو چند تا انگشت داری که ‫ثابت کنن دیوانه نیستی؟
‫نُه تا انگشت.
‫و نُه انگشتی بودن مظهر دیوانگیه.
‫درست شنیدی. مظهرش!
‫نه، از این خبرها نیست! ‫واسه لیس نیومدم!
‫واسه برعکس لیس اومدم.
‫برعکس لیس چیه؟
‫هان؟
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫دلیل خاصی نداشت که بیام.
‫فقط اومدم در رو لگد بزنم و بهت فحش بدم.
‫خب کردی دیگه، حالا می‌تونی بری.
‫هنوز تموم نشده.
‫یعنی کارم با در تموم شد.
‫ولی هنوز فحش ندادم.
‫داشتیم خوب پیش می‌رفتیم پادریک.
‫من خوب نبودم.
‫من مزخرف بودم.
‫خیلی‌خب. من خیلی داشتم خوب پیش می‌رفتم.
‫آره، ولی همیشه که نمیشه ‫همه چیز راجع به تو باشه، مگه نه؟
‫چرا، می‌تونه.
‫- من دو نفری توش شریکیم. ‫- نه، نیستیم.
‫واسه تانگو رقصیدن دو نفر لازمه.
‫من نمی‌خوام تانگو برقصم.
‫خب با سگت رقصیدی.
‫صحبت تانگو شد، آهنگ جدیدت چطور پیش میره؟
‫راستش همین الان تمومش کردم.
‫همین امروز صبح.
‫وای کالم، عالیه!
‫واسه همین داشتم با سگم می‌رقصیدم.
‫معمولا با سگم نمی‌رقصم.
‫رقصیدن با سگت که عیبی نداره.
‫اگه من هم بلد بودم با الاغم می‌رقصیدم. ‫و اگه اون هم بلد بود.
‫خوبه؟
‫آهنگت.
‫اسمش چیه؟
‫توی فکرم «بنشی‌های اینیشرین» بود.
‫ولی توی اینیشرین که بنشی نداریم.
‫می‌دونم. فقط خوشم میاد که ‫ دو کلمه «ش» داشته باشه.
‫آهان.
‫توی اینیشرین چیزهای زیادی ‫هست که «ش» داشته باشه.
‫آره.
‫شاید بنشی‌ هم باشه.
‫فقط فکر نکنم دیگه واسه ‫خبر دادن مرگ فریاد بزنن.
‫فکر کنم همینطوری بشینن ‫و لذت ببرن و تماشا کنن.
‫خبر دادن؟
‫آره.
‫هی این فکر میاد توی ذهنم که ‫حین خاکسپاریت بزنمش.
‫ولی این در حق هردومون بی‌انصافیه، نه؟
‫خب عالیه که آهنگت رو تموم کردی کالم.
‫واقعا عالیه.
‫واقعا...
‫خیلی عالیه.
‫می‌خوای با هم بریم پایین توی میخانه کالم؟
‫می‌تونیم آهنگت رو جشن بگیریم.
‫یعنی اگه خوشت بیاد.
‫ولی من می‌تونم زودتر برم. ‫نوشیدنی سفارش بدم.
‫برو پادریک.
‫بهتره برم و...
‫سفارش بدم.
‫همینکار رو می‌کنم.
‫خب خیلی خوب پیش رفت. ‫و شاید توی راه هم...
‫اون دانش‌آموزی که دوستت بود رو ببینم. ‫همون یارو دکلان!
‫بهش گفته بودم باباش داره می‌میره ‫ واسه همین بره خونه...
‫که بی‌خیالمون بشه. ولی الان دیگه لازم نیست!
‫مطمئنم می‌تونه بیاد پیشمون.
‫چرا وقتی من اینجام، اونجا نشستی؟
‫گفتم واسه خودم جدا بشینم دیگه.
‫منتظر دوستم باشم.
‫شوخیت گرفته؟
‫همون دوست چهار انگشتیت؟
‫شوخیت گرفته؟
‫نه، شوخی نمی‌کنم.
‫فقط لازم بود که یکم از اجبار استفاده کنم.
‫شراب می‌خوای شوبان؟
‫- نه. ‫- خیلی‌خب.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- من؟ ‫- آره، تو.
‫هیچی، مشروب می‌خورم.
‫- منتظر نیستی؟ ‫- منتظر نیستم.
‫چرا، منتظره شوبان. ‫منتظر کالم دوهرتیه.
‫منتظر نیستم.
‫همین الان گفت منتظره.
‫خبرچین!
‫بیا بریم خونه پادریک. باید با هم حرف بزنیم.
‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫به نظر...
‫من نمی‌خوام بحث کنم.
‫خب مجبوری، چون من دارم میرم.
‫میری؟
‫یعنی مثل رفتن؟
‫مثل...
‫نبودن؟
‫آره.
‫خب پس من چی؟
‫تو چی؟
‫دیگه دوستی برام نمی‌مونه!
‫- دومینیک رو داری. ‫- منظورم اینجا بود.
‫اون هم داره میره.
‫وقتی تو بری دیگه اینجا چه جور روستایی میشه؟
‫و کی قراره آشپزی کنه؟
‫اولین سوالت همینه دیگه؟ ‫«کی قراره آشپزی کنه؟»
‫خب این که سوال اولم نبود، مگه نه؟
‫سوال اولم این بود که «پس من چی؟»
‫پادریک.
‫پادریک!
‫الان؟ نمیشه الان بری که!
‫می‌تونم الان برم.
‫نمی‌خوام بشینم و این دیوانگی رو ببینم!
‫بهش چی گفتی پادریک؟
‫هیچی واقعا.
‫خب قبلش یه‌جورهایی با دومینیک گپ زدم.
‫و گفتیم شاید بهتر باشه...
‫یه سبک جدید رو امتحان کنم ‫و از خودم دفاع کنم.
‫خدایا!
‫تا وقتی که انگشت‌هاش رو ‫ قطع نکرده بود مشکلی نبود.
‫کتاب‌هام جا نمیشه.
‫می‌تونی ازشون مراقبت کنی؟
‫نرو شوبان.
‫تمام چیزی دارم همین‌هاست.
‫به جز چیزی که مشخصه.
‫زود برمی‌گردی، مگه نه شوبان؟
‫اوه پادریک!
‫نگو «پادریک».
‫بگو برمی‌گردی.
‫جنی...
‫اوه.
‫نمی‌خوام حرف بزنم.
‫نری سگش رو بکشی‌ها.
‫و تو هم نیا ایده‌‌ای که...
‫توی سرم نبوده رو بهم نده...
‫روانی احمق!
‫روانی!
‫چرا باید به تو آسیب بزنم؟
‫تو تنها خاصیت خوبی هستی که داره.
‫چطوری پادریک؟ ‫خوب به نظر می‌رسی.
‫عالی بود دوستان.
‫به عذرخواهیت نیازی ندارم، باشه؟
‫راحت شدم.
‫پس بیا بی‌خیالش بشیم...
‫و توافق کنیم که این دفعه واقعا جدا بشیم.
‫انگشت‌های چاقت باعث مرگ الاغم شد.
‫پس نه، بی‌خیالش نمی‌شیم.
‫تازه شروع شده.
‫- شوخی می‌کنی. ‫- نه.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫پس فردا، یک‌شنبه.
‫روز خدا. نزدیک ساعت دو...
‫می‌خوام بیام جلوی خونه‌ت و به آتیش بکشمش...
‫و امیدوارم که تو هم داخل باشی.
‫ولی در هر صورت بررسی نمی‌کنم.
‫فقط مطمئن شو که سگت بیرون باشه.
‫من با اون مشکلی ندارم.
‫یا سعی کن هرکاری می‌تونی ‫بکنی که جلوم رو بگیری.
‫این کینه رو با خودمون به گور می‌بریم.
‫یعنی تا گور یکیمون.
‫بیا.
‫باید یه تسویه حسابی با تو بکنم مردک غمگین.
‫دوباره این احمق مزاحمت شده بود؟
‫ولش کن پادر. الاغش تازه مُرده.
‫جدا؟
‫همون رفیق کوچولو؟
‫وای بچه‌ها، همین رو بگم که...
‫ساعت دو.
‫من یه کره الاغ رو کشتم.
‫تصادفی بود ولی...
‫ حس بدی نسبت بهش دارم.
‫به نظرت خدا به کره‌ الاغ‌ها ‫ اهمیت میده کالم؟
‫متاسفانه نمی‌ده.
‫و متاسفانه مشکل از همون‌جا شروع شده.
‫همین بود؟
‫چی همین بود؟
‫چیز دیگه‌ای رو فراموش نکردی؟
‫نه، به نظرم همه‌ش رو گفتم.
‫به نظرت مشت زدن به یه پلیس گناه نیست؟
‫آهان.
‫اگه مشت زدن به یه پلیس گناهه...
‫پس بهتره جمع کنیم و بریم خونه.
‫و خودآزاری هم گناهه.
‫یکی از بزرگ‌ترین گناهانه.
‫جدا؟
‫خودآزاری، در نظر بگیرش.
‫پنج برابرش کن.
‫ناامیدیت چطور پیش میره؟
‫یکم برگشته.
‫و نمی‌خوای راجع بهش کاری کنی؟
‫نه، نمی‌خوام راجع بهش کاری کنم.
‫پادریک عزیز...
‫من خیلی مجذوب شهر شدم. ‫ اینجا خیلی دوست‌داشتنیه پادریک.
‫همین الان که نامه می‌نویسم دارم ‫به رود جلوی پنجره‌م نگاه می‌کنم...
‫و مردم اینجا خشک و دیوانه نیستن.
‫نمی‌دونم دلیلش چیه، ولی حدس می‌زنم ‫بخاطر اینه که خیلی‌هاشون اسپانیایی هستن.
‫بیشتر از همه می‌خواستم بگم که اینجا ‫یه تخت اضافه واسه تو هم هست پادریک.
‫و حالا که جنگ تقریبا تموم شده، ‫فکر کنم واست شغل هم پیدا بشه.
‫چون توی اینیشرین چیزی دیگه واست نمونده.
‫فقط تاریکی و کینه و...
‫تنهایی و نفرت...
‫و گذر آرام زمان تا مرگ هست.
‫و مطمئنا می‌تونی هرجایی بخوای اینطوری باشی.
‫پس بیا پادریک. اونجا رو ترک کن.
‫دومینیک می‌تونه از جنی ‫و بقیه حیواناتت مراقبت کنه.
‫می‌تونن با هم برن توی خونه زندگی کنن.
‫هی!
‫پس بیا دیگه، لطفا پادریک.
‫قبل اینکه دیر بشه.
‫شوبان عزیزم.
‫مشخصا من نمی‌دونم «مجذوب» یعنی چی.
‫ولی بابت پیشنهاد تخت رایگان و بقیش ممنونم.
‫ولی نمی‌تونم قبول کنم متاسفانه.
‫همونطور که گفتم، زندگی من توی اینیشرینه.
‫دوستانم، حیواناتم.
‫حتی الان که می‌نویسم...
‫جنی کوچولو داره بهم نگاه می‌کنه و می‌گه؛
‫لطفا نرو پادریک. ما دلمون برات تنگ میشه.
‫و پوزه‌ش رو بهم می‌ماله. ‫گاگول.
‫نکن جنی.
‫خبرهای دیگه...
‫یعنی خبرهای غمگین...
‫متاسفانه نمی‌خوام از دومینیک چیزی بخوام.
‫چون امروز صبح توی دریاچه پیداش کردن.
‫حتما سر خورده و افتاده.
‫پس کسی نمی‌مونه که از حیوانات مراقبت کنه.
‫دیگه خبر جدیدی نیست واقعا.
‫جز اینکه دوستت دارم شوبان.
‫و دلم برات تنگ شده.
‫و امیدوارم یه روزی دوباره ببینمت.
‫اگه برگشتی خونه.
‫برگرد خونه شوبان.
‫دوست‌دار تو، برادر عزیزت...
‫پادریک سیلبان.
‫گمونم خونه‌م باعث شد تموم بشه دیگه.
‫اگه توی خونه‌ت بودی تموم می‌شد.
‫ولی نبودی، مگه نه؟ ‫پس تموم نمیشه، مگه نه؟
‫بابت الاغت متاسفم پادریک.
‫واقعا هستم.
‫برام مهم نیست.
‫یکی دو روزی می‌شه که از ‫ شهر صدای شلیک نیومده.
‫فکر کنم داره تموم میشه.
‫مطمئنم خیلی زود دوباره شروع می‌کنن، مگه نه؟
‫از بعضی چیزها نمیشه رد شد.
‫و به نظرم این چیز خوبیه.
‫پادریک.
‫ممنونم که در هر صورت مراقب سگم بودی.
‫قابلی نداشت.
💢تماشای آنلاین فیلم و سریال با برنامه اندرویدی💢 =-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-= 💢viralmoviee (وایرال مووی)💢 =-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-= 💢دریافت برنامه از سایت viralmoviee (وایرال مووی)💢
‫[به یاد جان گرگوری]